b l o g | d u | j a a p j o n g f r i t s

man van Mariska | vader van Roos | baas van lucifer de kat | Drent in Den Haag | liefhebber van muziek op vinyl en film | HBO communicatie (afgestudeerd)

/

Even vóór het slaapincident, op het strand bij Monster.

Roos wilde meteen een ritje gaan maken. En ik stiekem ook wel…

De democratische plicht vervuld op #binnenhof. #gr2014

Achterop de fiets in slaap gevallen. Nog lastig wakker te krijgen ook.

Zo, een mooi rondje gedaan. 200km achter de kiezen.

Nieuwe spiegels… Whoopwhoop.

Baard en kroon is koning. Kneel before me!

Olympus has fallen? Really?

Zojuist heb ik een film na een half uur uitgezet. Normaal gesproken ben ik een aardige doorzetter, en zal ik een film afkijken. Maar nu kon ik echt niet anders.

Olympus has fallen. Man, man, man, wat dachten ze nou eigenlijk. Een film maken, ja. Actie, ja. Een president, ja, de Amerikaanse. Een held met een verleden, ja. En terreur, ja. Allemaal ingrediënten voor een actiefilm. Maar nu hebben ze er wel een heel simpel gerecht mee gemaakt, een stamppot die we al jaren kennen. Ze hebben waarschijnlijk als volgt gedacht.

De held heeft een verleden met de president. Niet relevant welke, maar voor een zekere gebeurtenis waren ze dikke maatjes, maar daarna niet meer. 

Een terreuraanslag op het Witte Huis. En hierbij is het van het grootste belang dat er zoveel mogelijk Amerikaanse vlaggen worden getoond. Liefst met kogelgaten.

De president in het nauw gedreven door mensen uit zijn directe omgeving. Verraad. 

Dit recept kennen we van zoveel andere films. En Olympus has fallen wijkt in niets af van de gebaande paden. Alles, maar dan ook alles zie je van verre aankomen. 

Het lijkt erop dat de wereld een uitgerangeerde en uitgebluste regisseur rijker is. Mijn god wat is dit een ongeïnspireerde film.